Lumbale osteochondrose

Lumbale osteochondrose is een van de meest voorkomende ziekten van de wervelkolom.

Het wordt gekenmerkt door vervorming van het kraakbeenweefsel van de wervels.

De wervelkolom blijft flexibel en mobiel zolang de wervels gezond zijn.

Als de toestand verergert, verliezen de tussenwervelschijven hun elasticiteit en beginnen ze uit te drogen.

Als gevolg hiervan ervaren patiënten ernstige pijn in de lumbale regio.

Wat is het?

Wanneer dystrofische-degeneratieve veranderingen optreden in de weefsels van de wervels, beginnen ze geleidelijk in te storten. Als de wervels in het lumbale gebied voornamelijk worden aangetast, wordt lumbale osteochondrose gediagnosticeerd.

Klinisch beeld

Bij osteochondrose begint het kraakbeenweefsel van de wervels vocht te verliezen, de elasticiteit van de tussenwervelschijven neemt af. Na verloop van tijd neemt de hoogte tussen de wervels af. Bij verhoogde belasting begint de vezelring te barsten en steekt de tussenwervelschijf uit. Dit leidt tot beknelde zenuwuiteinden en pijn..

Bij gebrek aan adequate behandeling vordert osteochondrose. Tussenwervelschijven worden hard en hun schokabsorberende eigenschappen gaan achteruit. Er vormen zich gezwellen op het botweefsel van de wervels, die op de zenuwuiteinden drukken. Hierdoor ervaren patiënten voortdurend pijn.

Graden en classificatie

Deskundigen onderscheiden 4 graden van spinale osteochondrose:

1. Het proces van vernietiging van de tussenwervelschijven begint, de symptomen van de ziekte zijn mild, een branderig gevoel, tintelingen en pijn verschijnen pas na fysieke activiteit. Patiënten melden het optreden van doffe pijn in de onderrug, soms uitstralend naar de bilstreek.
2. De afstand tussen de wervels neemt geleidelijk af en de vezelige ring begint in te storten. De tussenwervelschijven worden samengedrukt, overschrijden fysiologische grenzen en er ontstaat druk op de zenuwwortels. Patiënten klagen over merkbare pijn, die tijdens het lopen uitstraalt naar de billen, dijen en benen. Naast pijn kunnen een branderig gevoel en verkoudheid optreden.
3. De vezelige ringen worden vernietigd en tijdens onderzoek worden bij patiënten tussenwervelbreuken gedetecteerd. De pijn is constant, ongeacht de belasting.
4. Botuitgroeiingen van de wervels zijn zichtbaar. Het kraakbeen atrofiëert, waardoor het moeilijk wordt voor de patiënt om te bewegen. Als gevolg hiervan verliest het lumbale gebied mobiliteit en flexibiliteit en raakt de patiënt invalide.

Osteochondrose wordt ook geclassificeerd op basis van het type beloop van de ziekte.:
terugkerend; chronisch; chronisch terugvallend.	regredient (met exacerbaties nemen de klinische manifestaties van de ziekte af); progressief (progressief); niet-progressief.

Deskundigen identificeren dergelijke perioden van osteochondrose:

• debuut;
• exacerbatie;
• kwijtschelding;
• stabilisatie.

De behandeling wordt gekozen afhankelijk van het stadium van de ziekte, de aard van de misvorming en de ernst van de symptomen van de ziekte.

ICD 10-code

In overeenstemming met de internationale classificatie van ziekten krijgt osteochondrose van de wervelkolom de code M42. Er wordt onderscheid gemaakt tussen juveniele (M42.0), volwassen (M42.1) en niet-gespecificeerde (M42.9) osteochondrose..

Prevalentie en betekenis

Het lumbale gebied is gevoeliger voor de ontwikkeling van osteochondrose dan andere delen van de wervelkolom. Dit komt door de verhoogde belasting van dit gebied, omdat het het lichaamsgewicht moet ondersteunen. Bij een zwak spierkorset begint de toestand van de tussenwervelschijven snel te verslechteren en worden ze vernietigd.

Meestal door osteochondrose van de lumbale regio mensen die de grens van 30 jaar hebben overschreden, lijden. Hoewel het ook bij jongere patiënten kan voorkomen. Bijna 80% van de patiënten die bij artsen komen met pijnklachten in de lumbale regio, krijgt de diagnose osteochondrose.

Bij onderzoek van patiënten ouder dan 40 jaar bleek dat de meeste van hen karakteristieke veranderingen in de tussenwervelschijven vertonen. Maar bij afwezigheid van klinische manifestaties wordt een persoon niet als ziek beschouwd.

Bij gebrek aan adequate therapie vordert de ziekte. In geavanceerde vormen leidt dit tot invaliditeit van de patiënt.

Risicofactoren en oorzaken

Vertegenwoordigers van de volgende beroepen ervaren vaak osteochondrose: programmeurs, kantoorpersoneel, bouwers, laders, obers, chauffeurs.

Risicofactoren die de kans op het ontwikkelen van osteochondrose vergroten zijn onder meer::

• overgewicht hebben;
• slechte voeding;
• problemen met houding;
• genetische aanleg;
• gebrek aan slaap;
• frequente stress;
• constante onderkoeling;
• de noodzaak om lange tijd in een ongemakkelijke positie te verkeren;
• lage fysieke activiteit.

De oorzaken van de ontwikkeling van lumbale osteochondrose omvatten:

• natuurlijke verouderingsprocessen van het lichaam;
• stofwisselingsproblemen;
• rugblessures;
• problemen met de wervelkolom;
• platte voeten;
• intense fysieke activiteit, zoals gewichtheffen;
• problemen met de gewrichten van de wervelkolom (reumatoïde artritis);
• endocriene ziekten;
• problemen met het spijsverterings- en cardiovasculaire systeem.

Sommige deskundigen zijn van mening dat de neiging om osteochondrose te ontwikkelen op genetisch niveau wordt overgedragen.

Gevolgen

Veranderingen in het kraakbeenweefsel tussen de wervels leidt tot verslechtering van de vezelring en het verschijnen van een hernia. Patiënten beginnen te klagen over hevige pijn in de lumbale regio, die uitstraalt naar de bilspieren, dijen en benen. Maar dit is niet de enige mogelijke complicatie van osteochondrose.

Langdurige irritatie van de spinale zenuw leidt tot de ontsteking ervan. Patiënten ontwikkelen lumbale ischias.

Voor osteochondrose ischias kan ontstaan(ontsteking van de heupzenuw). De ziekte leidt tot hevige pijn, gevoelloosheid in de onderrug en benen. Patiënten beginnen te lopen, naar één kant leunend. Dit veroorzaakt een verdere kromming van de wervelkolom en verdere vernietiging van de tussenwervelschijven.

Osteochondrose veroorzaakt wervelinstabiliteit. Het lumbale gebied begint, onder invloed van het gewicht van het lichaam, van het heiligbeen te verschuiven. Bij vrouwen veroorzaakt een dergelijke instabiliteit problemen met de inwendige organen (de baarmoeder, eierstokken, aanhangsels lijden), bij mannen - met potentie.

In geval van vernietiging van tussenwervelschijven de bloedtoevoer naar het ruggenmerg is verstoordVerplaatsing van de wervels leidt tot compressiemyelopathie.

De gevaarlijkste complicatie wordt beschouwd als het ‘cauda-equinasyndroom’. Het ligt in het feit dat de zenuwwortels worden aangetast. In ernstige gevallen veroorzaakt osteochondrose parese van de onderste ledematen of verlamming van beide benen.

U kunt de ontwikkeling van negatieve gevolgen voorkomen als u een arts raadpleegt wanneer de eerste symptomen optreden en de noodzaak van behandeling niet negeert.

Symptomen

Osteochondrose verschijnt niet onmiddellijk. In de beginfase heeft de patiënt geen pijn of ongemak. Meestal verschijnen klachten wanneer de ziekte stadium 2 bereikt.

De belangrijkste symptomen van lumbale osteochondrose zijn onder meer::

• lumbale pijn, die erger wordt naarmate de ziekte vordert;
• verminderde mobiliteit: er ontstaan problemen bij het bukken, omdraaien, patiënten beschrijven het gevoel bij het veranderen van lichaamshouding als een “elektrische schok”, bij velen straalt de pijn uit naar het been;
• een verandering in de gevoeligheid van de ledematen die verschijnt tegen de achtergrond van schade aan de zenuwwortels; een gevoel van verbranding, gevoelloosheid, kruipen, tintelingen verschijnt in het getroffen gebied;
• spierzwakte, gebrek aan peesreflexen;
• lokale temperatuurdaling;
• toegenomen zweten;
• bleekheid, droge huid in het probleemgebied;
• urinewegstoornissen, seksuele disfunctie (bij ernstige osteochondrose).

Sommige patiënten ervaren spasmen van de slagaders in de benen. Maar de symptomen komen alleen tot uiting in de acute vorm van osteochondrose. Een exacerbatie kan plotseling beginnen bij onderkoeling, lastige bewegingen of na intensieve lichamelijke activiteit.

Welke arts behandelt u?

Als u lage rugpijn ervaart, dient u contact op te nemen ga naar een orthopedist en neuroloog. Tijdens het onderzoek wordt de neurologische toestand van de patiënt beoordeeld en wordt gecontroleerd hoe de wervelkolom zijn functies vervult. Artsen evalueren ook de toestand van de rug- en bilspieren.

Voor ervaren specialisten is één onderzoek voldoende om een voorlopige diagnose te stellen. Maar om dit te bevestigen, wordt de patiënt doorverwezen voor hardwarediagnostiek.

Diagnostische methoden

De eenvoudigste en meest toegankelijke methode voor het identificeren van osteochondrose wordt overwogen radiografie. Maar om een nauwkeuriger beeld te verkrijgen, wordt computer- of magnetische resonantiebeeldvorming voorgeschreven.

MRI maakt het mogelijk om de toestand van de wervelkolom zo nauwkeurig mogelijk te onderzoeken. Tijdens de procedure worden immers laag voor laag beelden van het probleemgebied gemaakt.

Behandeling

De behandelingstactieken worden door de arts geselecteerd, afhankelijk van de toestand van de patiënt, het stadium van osteochondrose en de klinische manifestaties van de ziekte.

De arts kan het voorschrijven:

• medicamenteuze therapie, niet-steroïde anti-inflammatoire geneesmiddelen, hormonale geneesmiddelen en analgetica worden geselecteerd;
• medicijnblokkadespijnstillers en hormonale medicijnen worden geïnjecteerd in het getroffen gebied of de spieren rond de probleemwervel, die vrijwel onmiddellijk de ontsteking verlichten en de pijn verlichten;
• manuele therapie, massage, fysiotherapie, het wordt aanbevolen na het stoppen van de acute fase van de ziekte; met behulp van fysiotherapie kan de effectiviteit van medicamenteuze behandeling worden verbeterd;
• therapeutische oefeningen;
• acupunctuur.

In gevorderde gevallen is een operatie vereist. Chirurgische interventie wordt voorgeschreven in situaties waarin conservatieve behandeling niet de verwachte resultaten oplevert.

Conclusie

Met progressie dystrofische-degeneratieve veranderingen in het kraakbeenweefsel van de lumbale wervelkolom; osteochondrose wordt gediagnosticeerd. In geavanceerde vormen kan deze ziekte niet alleen leiden tot constante hevige pijn, maar ook parese en verlamming van de onderste ledematen veroorzaken.

• U kunt de ontwikkeling van osteochondrose vermoeden door het optreden van pijn in de onderrug. Naarmate de ziekte vordert, neemt de pijn aanzienlijk toe en verliest de onderrug de mobiliteit.
• Afhankelijk van de mate van vernietiging van de tussenwervelschijven Er zijn 4 stadia van de ziekte.
• Vaker wordt deze diagnose gesteld bij mensen na de leeftijd van 30 jaar.. Bij bijna 80% van de patiënten die vanwege rugpijn naar de dokter gaan, wordt osteochondrose vastgesteld.
• Mensen die een inactieve levensstijl leiden, zijn vatbaar voor osteochondrose., bevinden zich lange tijd in een voor het lichaam onnatuurlijke houding en ervaren regelmatig fysieke overbelasting.
• De belangrijkste symptomen van osteochondrose zijn pijn en verminderde mobiliteit van de onderrug.
• Door de vernietiging van tussenwervelschijven in het lumbale gebied ontwikkelen patiënten problemen met hun benen.
• Indien onbehandeld, wordt de pijn heviger, ischias, wervelinstabiliteit en compressieve myelopathie kunnen zich ontwikkelen. In vergevorderde gevallen verlamt het de onderste ledematen.
• Als er pijn optreedt u moet contact opnemen met een neuroloog en orthopedist. De patiënt wordt gestuurd voor radiografie, computertomografie of magnetische resonantiebeeldvorming.
• Afhankelijk van de aandoening wordt het voorgeschreven medicatie, blokkade, massage, manuele therapie, fysiotherapie, oefentherapie of een operatie.